مجموعه 104
کاش میشد بر جدایی خشم کرد
شاخه های نسترن را با تواضع پخش کرد
کاش میشد خانه ای از مهر ساخت
مهربانی را در آن سرمشق کرد
-----------------------------------------------------
عشق یعنی آن نخستین حرفها
عشق یعنی در میان برفها
عشق یعنی یاد آن روز نخست
عشق یعنی هر چه در آن یاد توست
-----------------------------------------------------
گفته بودی گر بیایی مقدمت را گل فشانم
گل چه قابل نازنینم، چشم هایم فرش راهت
-----------------------------------------------------
همه ی بغض من تقدیم غرور نازنینت باد
غروری که لذت دریا را به چشمانت حرام کرد
-----------------------------------------------------
از آشیانه ی چشمانت کبوتران امید
به شوق باغ تنت پر گشاده در راهند
ز دره های هوس تا فراز قله ی عشق
پریده اند و از تو آب و دانه میخواهند
-----------------------------------------------------
هر که در سینه دلی داشت به دلـداری داد
دل نفرین شده ی ماست که تنهاست هنوز
-----------------------------------------------------
تو رفته ای که بی من سفر کنی
من مانده ام که بی تو شبها سحر کنم
-----------------------------------------------------
اشتباهی که همه عمر پشیمانم از آن
اعتمادیست که بر مردم دنیا کردم
-----------------------------------------------------
امروز در اقلیم سپیدی و سیاهی
از روز من و زلف تو آشفته تری نیست
